Tu jesteś:

Start >> O Wigierskim Parku Narodowym >> O Wigierskim Parku Narodowym
O Wigierskim Parku Narodowym Drukuj Email
Wpisany przez Wiesław Różański   

O Wigierskim Parku Narodowym w skrócie

Wigierski Park Narodowy jest nie tylko jednym z najpiękniejszych miejsc północnej części województwa podlaskiego, ale i Polski.


PODSTAWOWE DANE


  • - Wigierski Park Narodowy (WPN) utworzono 1 stycznia 1989 r. na bazie Wigierskiego Parku Krajobrazowego.
  • - Obszar WPN: 15 113 ha.
  • - Herb WPN: bóbr.
  • - WPN położony jest na styku dwóch mezoregionów: Południowej części Pojezierza Wschodniosuwalskiego oraz północnego krańca Równiny Augustowskiej.
  • - Powierzchnia wód jezior i rzek: 2 932 ha. (18%). Jest to największa ilość jezior i rzek jaką obejmuje polski park narodowy.
  • - Powierzchnia lasów: 9 190 ha. (63% powierzchni).
  • - W WPN rośnie 10000 gatunków roślin naczyniowych w tym 7110 prawnie chronionych.
  • - WPN to środowisko życia 1700 gatunków zwierząt, z czego 300 gatunków jest objętych ochroną prawną.
  • - Powierzchnia terenów rolniczych i zabudowań:2991 ha.
  • - Na ok. 500 ha tereny są objęte ochroną ścisłą. Utworzono na nich 12 rezerwatów. Na tereny rezerwatów można wejść tylko z przewodnikiem.
  • - Dyrekcja WPN mieści się w miejscowości Krzywe nr 82, położonej przy trasie łączącej Suwałki i Sejny, w odległości ok. 4 km od Suwałk.
  • - tel./fax: 85 5666322

 

WARUNKI KRAJOBRAZOWO-KLIMATYCZNE


Obszar zajmowany przez WPN, tak jak i większość Pojezierza Suwalsko-Augustowskiego, charakteryzuje się bardzo urozmaiconym krajobrazem. Sprawił to lodowiec podczas ostatniego zlodowacenia tych ziem, który stracił swą moc dopełzając do południowego brzegu Wigier pomiędzy Płocicznem na zachodzi i Bryzglem na wschodzie.
Woda wytapiająca się z lodowca i płynąca spod jego czoła  niosła ze sobą żwiry i piaski tworząc bardziej płaski teren.


Inne jest krajobraz północnej części WPN. Teren jest bardzo  pofałdowany. Liczne wzniesienia, moreny czołowe, jary i wąwozy bagna i źródła i strumyki urozmaicają wędrówki.
Klimat jest tu surowy, kontynentalny. Średnia temperatura powietrza wynosi 6,2° C i jest niższa niż w Polsce południowej o 2° C. Okres wegetacji rośli jest krótszy o miesiąc niż w środkowej części kraju, a zima utrzymuje się przez ok.100 dni w roku. W północnej części Suwalszczyzny zima trwa jeszcze dłużej, nawet o 2 tygodnie.
Kiedyś, kiedy rolnicy przyjeżdżali do Suwałk jeszcze saniami, można  było spotkać się z obrazkiem konia ciągnącego sanie po powszechnych wtedy suwalskich "kocich łbach". Wynikało to z faktu, że w Suwałkach zbliżała się wiosna, a w Wiżajnach i okolicach trwała jeszcze zima.


PRZYRODA

Większość obszaru WPN porastają głównie bory sosnowe, i świerkowo-sosnowe. Spotyka się też obszary torfowiskowe z brzozą niską, rosiczką okrągłolistną, bażyną czarną, żurawiną drobnolistną, skalnicą torfowiskową i rzadkimi gatunkami wątrobowców. Ogólnie na terenie WPN rośnie około 900 gatunków roślin naczyniowych, 200 gatunków mchów i 300 gatunków porostów.


W świecie zwierząt, oprócz herbowego bobra, spotyka się sarny, jelenie, łosie, dziki, borsuki, kuny, zające, wilki, rysie i lisy. Żyje to ok. 180 gatunków ptaków, które najczęściej tu mają swoje miejsca lęgowe. Można dostrzec orła bielika, myszołowa, orlika krzykliwego, kanię, błotniaka stawowego, pszczołojada, dzięcioła, kaczkę krzyżówkę, cyrankę, perkoza, gągoła, hełmiaka, tracza nurogęś i inne.


W jeziorze Wigry żyją prawie wszystkie gatunki ryb niżu polskiego. Są tu m.in. takie gatunki jak sieja, sielawa, stynka, szczupak okoń, węgorz. Raków szlachetnych nie ma tak jak w większości Polski. Czasami można zobaczyć raka pręgowanego. Miejscowi twierdzą, że i te już są coraz rzadsze, ponieważ wyjadają je sumy, którymi Wigry kilka lat temu zostały zarybione, a których się wcześniej nie spotykało.


WODY

Wigierski Park Narodowy to nie tylko jezioro Wigry, ale i wiele innych jezior i jeziorek wokoło. Centralne miejsce zajmuje tu jezioro Wigry, największe w województwie podlaskim i 10 pod względem powierzchni w Polsce. Wokół Wigier można doliczyć się 45 mniejszych i większych jezior, co nadaje jeszcze uroku temu miejscu.


Pamiętam chyba dziesięciometrową przezroczystość wody jeziora Białego. Kiedy wpływaliśmy na Białe łódką czy żaglówką, wydawało się, że jesteśmy w zielonej świątyni. Trudno było oderwać wzrok od unoszących się w głębinie wodorostów i od dużych i mniejszych ryb. Wtedy na Białe można było wpływać gdyż jezioro Białe, miało (jeszcze w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku) połączenie z Wigrami niewielkim kanałem. Obecnie kanał jest zasypany.


suchary: nazwa miejscowa niewielkich zbiorników śródleśnych w okolicach Wigier. Położone pośród lasów sosnowych i świerkowych, otoczone torfowiskami, mają specyficzne cechy. Ujmując rzecz z innej strony, są to jedyne zbiorniki wodne, które w niewielkim stopniu zostały zmienione przez ludzi.


Ze względu na małe natlenienie, małą zawartość związków mineralnych, najczęściej duże zakwaszenie wody produktami rozkładu substancji organicznych, nie występują tu ryby lub ilość ryb jest mało atrakcyjna z punktu widzenia człowieka. Niewiele spotkamy też w tych miejscach ptaków, w niektórych rozmnażają się płazy. Najczęściej występującymi tu zwierzętami są bobry.


Barwa wody w tych akwenach jest żółta a w niektórych ciemna jak napar mocnej herbaty. Naukowcy mówią o takich jeziorach: polihumusowe, dystroficzne albo humotroficzne.


Od lasu w kierunku wody ciągnie się mszar z roślinnością typową dla torfowisk. Typowy suchar charakteryzuje się płem czyli pływającym uginającym się pod nogami kożuchu roślinności. Na ple rosną też niewielkie drzewka: sosny, świerka i brzozy. W tych niesprzyjających warunkach rosną bardzo wolno i jako niewielkie drzewka usychają nie mogąc się silnie utwierdzić w ple i nie mając natlenionej wody.


Należy pamiętać, że środowisko zmieniane przez człowieka powoduje też zmiany w niektórych sucharach. Następuje między innymi ich użyźnianie wody powodujące naruszenie równowagi w tych mikrośrodowiskach.


Na terenie Wigierskiego Parku Narodowego do sucharów zaliczono 19 zbiorników wodnych:

  • Pietronajć (1,7 ha) leżący w widłach Wiatrołuży i Maniówki, który leży w północnej części parku,
  • Wądołek (1 ha, głębokość maksymalna ok. 15 m) leżący w północnej części parku i jednocześnie tu najgłębszy,
  • Pozbawione przez kogoś nazw suchary huciańskie: VII (0,2 ha), VI (0,2 ha), V (0,5 ha), IV 1,15 ha), III (0,33 ha), II (2,6 ha), I (0,9 ha).
  • Suchary leżące na półwyspie Wysoki Węgieł:

Suchar Wielki (8,9 ha),
Suchar Rzepiskowy (1 ha),
Suchar Dembowskich 3,3 ha),
Suchar Wschodni (1 ha),
Suchar Zachodni (1,2 ha).
Na południe od Wigier leżą:
Ślepe-Zielone (0,6 ha),
Sucharek koło Bryzgla (0,7 ha),
Widne-Stanowisko (2,1 ha),
Wygorzele (2.0 ha),
Konopniak (1,7 ha), który leży w okolicach wsi Wysoki Most.

W pobliżu Parku nie ma dużych rzek, za to płynie przepiękna, główna rzeka regionu - Czarna Hańcza. Jest też sporo mniejszych rzeczek, jak wartka Kamionka, skryta w lesie Wiatrołuża czy Maniówka. Liczne są też całkiem małe strumyki, przepływy i kanały łączące jeziora.

OSADNICTWO

Na terenie Wigierskiego Parku Narodowego nie ma większych miejscowości, za to jest kilkanaście wsi, które oferują oprócz wspaniałych widoków, dobre warunki wypoczynku.


W części południowej WPN leżą wsie Bryzgiel, Krusznik, Zakąty i Czerwony Krzyż; w części środkowej: Leszczewek, Stary Folwark, Cimochowizna, Rosochaty Róg, Wigry, Leszczewo, Tartak i Magdalenowo; część północna jest w zasadzie bezludna.

OBSZARY OCHRONY ŚCISŁEJ WPN

W Wigierskim Parku Narodowym wyznaczono kilkanaście obszarów objętych ochroną ścisłą. Obszary te są najczęściej wyłączone z turystyki, ale przez niektóre przebiegają wytyczone szlaki turystyczne gdzie są punkty widokowe, a w niektórych miejscach postawiono wieże widokowe. Te obszary chronione to:


Jezioro Białe
Jezioro Długie
Czarna Hańcza
Kamionka
Maniówka
Monkinie
Parowy
Pietrowizna
Sarnetki (Wierchstaw)
Studziany Las
Suchary
Suchar Wielki
Suche Bagno
Walik
Wądołek
Wiatrołuża


ŚCIEŻKI EDUKACYJNE W WPN

Ścieżki edukacyjne zostały wytyczone po to, by umożliwić zobaczenie przez zwiedzających ciekawych obszarów Parku. Ścieżki są dostępne przez cały rok od wschodu do zachodu słońca. Poruszając się po nich należy przestrzegać obowiązującego regulaminu.


Ogólnie mówiąc regulamin zabrania naszej ingerencji w środowisko, nakazuje poruszanie się wyłącznie wytyczonym szlakiem i nieśmiecenie. Po skontaktowaniu się z biurem WPN, możemy przejść po ścieżkach z przewodnikiem.


Ścieżka edukacyjna "Puszcza"
Ścieżka edukacyjna "Jeziora
Ścieżka edukacyjna "Płazy"
Ścieżka edukacyjna "Suchary"
Ścieżka edukacyjna "Las"

 

kontakt z administratorem witryny: Wiesław Różański Niewinny

Copyright ©  dowolny link uzytkownika     Templates Joomla